يادش به خير

وقتي بچه بوديم ، نوروز برامون چه حال و هوايي داشت .

از چند هفته به عيد مونده لباساي نويي كه برامون خريده بودن ، از صندوق

بيرون مي آورديم و نگاشون ميكرديم .

و خدا خدا ميكرديم كه زود زود نوروز بشه و ما بتونيم اونا رو به تن كنيم .

با خريدن يه جفت كفش پلاستيكي قرمز و يه پيرهن چين دار گل گلي .

چقدر ذوق ميكرديم .

غذاي شب عيد و كه ديگه نگو .

چقدر به دهنمون مزه ميداد .

قصه هاي مادر بزرگ در باره عمو نوروز و پيره زني كه چشم به راه عمو نوروز بوده

تا از راه برسه ، و درست موقع تحويل سال خوابش مي بره و نميتونه

عمو نوروز و ببينه . چقدر برامون جذاب و قشنگ بودن

حالا نه لباسهاي رنگ و وارنگ و گرون قيمت ، نه غذاهاي رنگين و متنوع و نه ديدن

عمو نوروز برامون لذتي به همراه نداره .

راستي فكر كردين چرا ؟