عشق يک فريب بزرگ و قوي است و دوست داشتن يک صداقت راستين و صميمي ، بي انتها و مطلق
عشق در دريا غرق شدن است و دوست داشتن در دريا شنا کردن
عشق بينائي را ميگيرد و دوست داشتن ميدهد

سیزدهم ماه فروردین، روز شادی و پاسداری از طبیعت بوده است. در بیشتر آیین ها و باورها کوشیدند تا اندیشه گرامی بودن عدد دوازده را از ایرانیان گرفته و با دین و مذهب پیوندش دهند. عدد دوازده علاوه بر آن دوازده روز، نشان ماه های سال و نیم روز نیز بوده است و همواره پس از پایان آن سالی یا روزی نو آغاز می شود. در پایان دوازده هزار سال نیز جهان به سوی نور و جاودانگی می رود، پس سیزدهمین روز اولین ماه سال، روز جشن و دست افشانی و پایکوبی همگان بر دامان طبیعت بوده است.

کورش نیکنام در « آئین ها و مراسم سنتی زرتشتیان » می نویسد: در ایران باستان پس از برگزاری مراسم نوروزی و هنگامی که سبزه از زمین می رویید و گندم و حبوبات سبز می شد، در روز سیزدهم که به ایزد باران تعلق داشت، مردم به دشت و صحرا و کنار جویبار ها می رفتند و به شادی و پایکوبی می پرداختند و آرزوی بارش باران می کردند.

بازی چلتوپ، شبیه بازی الک دولک است. با این تفاوت که با یک چوب به توپ زده می شد و توپ آن نوع مخصوصی به اندازه نارنج بود. این توپ ها را از رزین درشکه و کالسکه و لاستیک رویی اتومبیل درست می کردند، یک روکش گلیم مانند بر آن می بافتند و به آن می گفتند «قنبلستیکی».

غذا ها : کوکو سبزی . کوکو سیب زمینی . آش رشته.

در میان جشن و شادی مردم، بار دیگر حاجی فیروزها، لوطی ها و مطرب ها با دف و تنبور پیدایشان می شد و در میان مردم می چرخیدند و شادی می پراکندند.
عبدالله مستوفی چگونگی مراسم سیزده به در را در اواخر دوره قاجار در کتابش می آورد و به زیبایی تمام، همه رفتارها و بازی ها و سرگرمی های مردم را در این روز شرح می دهد و می نویسد: روز یا شب پیش، هر کس به قدر وسع و لزوم تدارکی برای این روز می دید، از صبح این روز خانواده های شهری با سماورهای کوچک و بقچه بسته هایی که در آن خوراکی روزانه را بسته بودند، خیابان هایی را که به بیرون شهر می رفت، پر می کردند. دسته دیگر که سیزده به در را فقط برای عصر گذاشته بودند، از دو سه ساعت بعداز ظهر به این خیابان ها رو می آوردند.
از شهر که بیرون می رفتند، هر دسته ای کنار نهر آب و سبزه زاری می نشستند. ناهار را در زیر طاق آسمان و اگر چند درختی گیر آورده بودند، در زیر سایه کم آن صرف می کردند. آجیل و شیرینی هم چه قبل از ناهار و چه بعد از ناهار داشتند، به علاوه، عصر سیزده به در کاهو با سرکه یا سکنجبین و یا سرکه شیره باید می خوردند. بعضی از خانواده های تواناتر رشته بریده و نخود و لوبیای پخته و اسفناج خرد کرده، شسته در دو سه کیسه و دوغ و کشک در یک کوزه و مقداری پیاز و روغن به همراه برده و در یورتی که برای خود گرفته بودند، آش رشته ای هم ضمیمه سایر خوراکی ها می کردند.
سماور آنها از صبح بار بود. شاید این روز ده یک اهل شهر هم در شهر نمی ماند و اجمالا هر کس توانایی بدنی داشت، از این تفریح و تفرج خودداری نمی کرد.
خانواده های اعیان اکثرا به باغ های داخل یا خارج شهر می رفتند و در آنجا سیزده به در را با تمام لوازم و جزییات برگزار می کردند ... . خانم ها به داربست مو کنار دیوار باغ تاب می بستند و تاب می خوردند، حتی الک دولک و توپ بازی هم می کردند
منظره بیرون شهر بسیار جالب بود، بچه ها و جوان ها و کامل مردها دسته دسته به بازی های ورزشی از قبیل الک دولک بازی، اعم از سردستی و سرسنگی و چری یا نچری، زویی و توپ بازی، گردو، بل بگیر بالا بیا و چپ توپ و باقلی به چند من؟ و بازی جَرنک جَرنک اسب چه رنگ؟ و اگر وضعیت مکان اجازه می داد، گرگم به هوا و قایم باشک مشغول بودند.